FLYHAWK 1148 - 1:700 German Battleship Scharnhorst 1943

Model plastikowy do sklejania niemieckiego pancernika Scharnhorst 1943

• Producent - Flyhawk
• Nr. katalogowy producenta - 1148
• Skala modelu: 1/700

W skład zestawu wchodzą:

• ramki z częściami do sklejenia
• mały zestaw elementów fototrawionych
• instrukcja składania modelu wraz z prezentacją możliwych wersji malowania
• arkusz kalkomanii

Zestaw nie zawiera kleju i farb niezbędnych do wykonania modelu.

Model został wykonany przez chińską firmę Flyhawk znaną z wysokiej jakości produktów, zarówno modeli jak i elementów fototrawionych stosowanych w modelarstwie. Modele Flyhawka polecamy dla modelarzy w każdym stopniu zaawansowania.

Model wymaga samodzielnego sklejenia części. W tym celu pomocna będzie instrukcja załączona do modelu, która przedstawia kolejność wycinania i sklejania części. Instrukcja zawiera też sugestie dotyczące wyboru farb do malowania zestawu. Ostatnim etapem budowy jest naniesienie na jego powierzchnię kalkomanii dołączonych do zestawu zgodnie z przedstawionym schematem.

Do budowy modelu niezbędne będą następujące podstawowe narzędzia:

• cążki lub skalpel modelarski
• pilniki lub papier ścierny o kilku gradacjach
• pędzelki o różnej grubości
• klej modelarski do plastiku
• klej cyjanoakrylowy do klejenia elementów fototrawionych
• zestaw farb według instrukcji lub dobrany według potrzeb z pomocą pracownika naszego sklepu modelarskiego

Scharnhorst – niemiecki pancernik z okresu II wojny światowej.

Stępkę pod Scharnhorsta położono 15.06.1935, a wodowano go 3 października 1936 w stoczni Kriegsmarine Werft w Wilhelmshaven. Okręt wszedł do służby 7.01.1939. Po ćwiczeniach na Bałtyku skierowano go do stoczni w celu dokonania poprawek konstrukcyjnych. Przez lipiec i sierpień zmieniono m.in. kształt dziobu. „Scharnhorst” i bliźniaczy „Gneisenau” były pierwszymi okrętami Kriegsmarine, których budowa nie była skrępowana ograniczeniami traktatu wersalskiego. Chociaż opancerzenie dorównywało pancernikom tego okresu i tak był klasyfikowany przez Niemców, Brytyjczycy zaliczali go do krążowników liniowych, co czasami jest powtarzane w literaturze. Powodem tego było stosunkowo słabe jak na pancernik uzbrojenie. Niemcy zamierzali zwiększyć siłę ognia poprzez zastąpienie wież z potrójnymi działami kalibru 280 mm wieżami z podwójnymi działami kalibru 380 mm, lecz potrwałoby to za długo, więc modernizacje odrzucono. Przeznaczone pierwotnie dla „Scharnhorsta” działa znalazły się ostatecznie na pokładzie pancernika Bismarck.

Wojna wybuchła, zanim prace nad poprawkami zakończyły się. Na pierwszą misję „Scharnhorst” został wysłany pod koniec lipca na południe od Islandii. Wraz z „Gneisenau” miał atakować jednostki brytyjskie. W czasie tej akcji okręty zatopiły krążownik pomocniczy HMS „Rawalpindi”.

W lutym 1940 r. wraz z „Gneisenau”, ciężkim krążownikiem „Admiral Hipper” i niszczycielami „Wolfgang Zenker”, „Wilhelm Heidkamp” oraz „Karl Galster” został wysłany, by atakować konwoje brytyjskie między Bergen a Wielką Brytanią. Operacja ta nie przyniosła zamierzonego efektu, gdyż żaden statek nie został posłany na dno (jedynie U-Bootom udało się zatopić 12 statków handlowych o łącznym tonażu 38 000 BRT i niszczyciel HMS „Daring”).

Podczas inwazji na Norwegię „Scharnhorst” i „Gneisenau” należały do Grupy 1, która miała dostarczyć żołnierzy do Narwiku. Stoczyły walkę z brytyjskim krążownikiem liniowym HMS „Renown”, podczas którego „Gneisenau” został uszkodzony.

Podczas operacji Juno „Scharnhorst”, „Gneisenau” i niszczyciele „Karl Galster”, „Hans Lody”, „Erich Steinbrinck”, „Hermann Schoemann” napotkały 8 czerwca 1940 r. lotniskowiec HMS „Glorious” wraz z niszczycielami HMS „Ardent” i „Acasta”. Wszystkie brytyjskie okręty zostały zatopione, lecz „Acasta” uszkodziła torpedą „Scharnhorsta”, powodując śmierć 48 członków załogi.

28 grudnia 1940 „Scharnhorst” i „Gneisenau” podjęły próbę przedostania się na Atlantyk, lecz sztorm uszkodził „Gneisenau” i okręty zawróciły. Dopiero 3 lutego przepłynęły Cieśniną Duńską, a następnego dnia dotarły w rejon południowej Grenlandii. 8 lutego napotkały konwój HX-106, lecz przerwały atak, gdy dostrzeżono pancernik HMS „Ramillies”. 22 lutego zatopiły 4 brytyjskie statki handlowe. Dzięki słabej aktywności lotnictwa, okrętom udało się unikać spotkań z Royal Navy. Pomiędzy 7 a 9 marca atakowały konwój SL-67, przerywając akcję dopiero wtedy, gdy dostrzeżono pancernik HMS „Malaya”. 16 marca zostało zatopionych 13 statków, w tym 4 przez „Scharnhorsta”. Była to ostatnia akcja okrętów przed wpłynięciem do portu w Breście 22 marca. Podczas tej operacji zostały zatopione 22 statki o łącznym tonażu 115 600 BRT, w tym 8 o tonażu 49 300 BRT przez „Scharnhorsta”.

Podczas pobytu w Breście okręt był celem ataków lotnictwa brytyjskiego RAF, w wyniku czego aż do końca 1941 r. znajdował się w porcie. W dniach od 11 do 13 lutego 1942 „Scharnhorst”, „Gneisenau” i „Prinz Eugen” przedarły się przez kanał La Manche do Niemiec (operacja Cerberus). „Scharnhorst” dwa razy został uszkodzony bliskim wybuchem miny i udał się do Wilhelmshaven na naprawę, gdzie pozostał przez następne 8 miesięcy.

Rajd na Spitsbergen przeprowadzony wraz z „Tirpitzem” i 9 niszczycielami 6-9 września 1943 r.

25 grudnia 1943 r. „Scharnhorst” i kilka niszczycieli, pod dowództwem kontradmirała Ericha Beya, wyruszyły w rejon północnej Norwegii w celu zaatakowania konwojów JW 55B i RA 55A. Rozkaz wypłynięcia został jednak przechwycony przez Brytyjczyków. Następnego dnia, z powodu złej pogody Bey wysłał niszczyciele na południe, pozostawiając „Scharnhorsta” samego. Dwie godziny później, o 9:30 natknął się na krążowniki HMS „Belfast”, „Norfolk” i „Sheffield”. Po krótkiej wymianie salw został zniszczony radar „Scharnhorsta”, przez co okręt nie był w stanie oddawać celnych strzałów w stronę odległych o 12 km krążowników. Bey wydał rozkaz płynięcia na północ, jednak koło godziny 12 zawrócił na południe. Liczył, że uda się bezpiecznie dopłynąć do Norwegii. Z powodu braku radaru i bardzo złej pogody nie wiedział, że przez cały czas jest śledzony przez brytyjskie okręty i płynie w pułapkę. O 16:47 eskorta konwoju, w skład której wchodził m.in. pancernik HMS „Duke of York”, rozpoczęła ostrzał. Mimo zniszczeń, udało się „Scharnhorstowi” zwiększyć odległość od okrętów brytyjskich, lecz o 18:20 salwa z „Duke of York” trafiła w maszynownię, co przypieczętowało los okrętu. Krążownik HMS „Jamaica” i niszczyciele HMS „Musketeer”, „Matchless”, „Opportune” oraz „Virago” zbliżyły się i odpaliły torpedy. Po serii wybuchów, „Scharnhorst” zatonął 26 grudnia o godzinie 19:45 na 72° 16' N i 28° 41' E. Z 1968 członków załogi zginęło 1932, w tym kontradmirał Erich Bey i dowódca okrętu komandor Fritz Hintze. 30 ludzi zostało uratowanych przez HMS „Scorpion” i 6 przez „Virago”. Powodem zaniechania dalszej akcji ratunkowej i pozostawienia niemieckich marynarzy w wodzie było niebezpieczeństwo storpedowania przez U-Booty.

Dane taktyczno-techniczne

Wyporność     Zarejestrowane- 26 000 ton Wyporność w 1935: standardowa- 31 550 ton pełna- 37 224 ton operacyjna- 37 822 ton, wyporność w 1943 standardowa- 31 847 ton pełna- 38 092 operacyjna- 39 017 ton

Długość     W 1938- całkowita 229 m, w 1939 całkowita 235,4 m na linii wodnej 226 m linii wodnej

Szerokość     Na linii wodnej- 30 m

Zanurzenie     Projektowane- 8,69 m Maksymalne- 9,93 m przy 38 715 ton, 9,77 przy 37 902 ton

Napęd
12 wysokociśnieniowych kotłów Wagner, Temperatura 450º C Turbiny z przekładnią Brown-Boveri o mocy 160 000 KM

Prędkość     31,65 węzłów

Zasięg     zaprojektowany 8200 mm przy 19 węzłach, rzeczywisty, 7100 mm przy 19 węzłach

Uzbrojenie
9 dział kal. 283 mm, 12 dział kal. 150 mm, 14 dział 105 mm, 16 działek 37 mm 10 działek 20 mm, od 1941 wyrzutnie torpedowe+34 działka 37 mm
Wyrzutnie torpedowe     6 wyrzutni torped 533 mm (2xIII)

Opancerzenie
Burty: 320 mm (12,59 ") w ponad 70% zwężający się do 170 mm (6,69") na dole Pokład 48,3 mm (1,9 ") pokład główny 150 mm (5,9") trzeci pokład pancerny, Przednia gródź poprzeczna 150 mm (5,9 ") Wieże art. głównej Boki 358 mm 14,1 " 190,5 mm (7,5") Barbety 350 mm (13,8 ") Kiosk Boki 218 mm (8,6 ")

Wyposażenie lotnicze
3 Wodnosamoloty rozpoznawcze Arado ar-196+ 1 Katapulta
Załoga     60 oficerów, 1908 marynarzy (1943)